12 Mayıs 2012 Cumartesi

Ah! Bir elveda?

Evet bugün, tam tam tam bugün, javayla yollarımızı ayırdık, en azından şu an için ufukta javayla yeni bir etkileşim gözükmüyor. Aslında tatlı şeyler yapmadık değil.  Analitik düşünme yeteneğini geliştiriyor program yazma ve sonuçta işe yarar bir şeyler çıkması da insanın yüzüne koccaman bir gülücük konduruyor, upuzun çileli saatlar geçirsen bile. Bu da buracıkta minnik bir not olarak kalsın, aklımda bulunsun, javayla olmasa da pek çeşitli programlama dilleri var değil mi ama?

Nasıl bir bağımlıyım ben? Ayrılıklar beni hep üzer. Zamana tutsak hissederim neden? Çünkü geçirdiğin bir an, bir daha hiçbir zaman o haliyle belirlemeyecek, kişileri, mekanı ve dahi güneşin yüzümüze yansıttığı ışık huzmelerinin açılarını ayarlasan bile aynı olsun diye. Ve biliyorum bu blogu okuyan kimse yok, dönüp dolaşıp kendini burada bulan benden başka.